01 t/m 04-08-2016 15x70 Celestron

Ik heb sinds een tijdje een Celestron 15x70 verrekijker.
In deze periode waarbij het zo laat pas echt donker is, ontbreekt mij vaak de moed om met telescopen te gaan slepen en zo komt het dus dat ik meer met de bino ben gaan doen.
Al jaren heb ik een 10x50 en daar heb ik ook wel veel mee gekeken, maar dan vooral wat open sterrenhopen en de wat "gemakkelijker" M's zoals M31 en de M etjes in Voerman bijvoorbeeld.
Van verschillende mensen hoor en lees ik dat ze met de bino zelfs de hele Messierlijst afwerken.
Van Michaël krijg ik af en toe eens een berichtje dat hij die M had gezien met zijn bino en dan die M, dus dat moest ik ook maar eens proberen.
De afgelopen dagen was het telkens helder, laat in de nacht, dus ben ik ook maar eens aan de slag gegaan.
M 13 bijvoorbeeld, heel erg gemakkelijk met de verrekijker en groot. M92, een bolhoop bovenin Hercules gaat ook goed. Een heldere bolhoop maar veel compacter dan M13. Nou blijven het wel pluizenbollen en zijn ze niet op te lossen in individuele sterretjes, maar toch. Ik vind het een enorme kick om deze objecten "gewoon" met de verrekijker te zien.
Uit de losse hand is de 15x70 toch nog aardig te doen en zeker op deepskyobjecten waarbij een beetje trillen nog niet zo stoort. Uiteraard zou het nog even beter zijn om hem op het statief te zetten, maar de afgelopen dagen ging ik echt voor het gemak en de grab en go.
Zo heb ik de afgelopen dagen mogen genieten van onder andere M27. Een mooie ronde gasbel die tot mijn verwondering ook gewoon te zien was met de bino (jaja ik begin nu pas echt de bino te ontdekken).
Op 2 augustus onder meer M31 bekeken. Nu had ik dat natuurlijk al veel vaker gedaan en het was altijd zo bijzonder om zo'n stelsel te zien waarvan het licht twee miljoen lichtjaar onderweg is om dan in mijn ogen terecht te komen, maar deze keer bestudeerde ik hem echt. Oh wat is hij groot zeg! En eigelijk veel mooier dan met een telescoop. Je ziet gewoon veel meer van het stelsel. In de telescoop zie je wel meer detail, maar dan alleen rondom de kern, nu zag ik pas hoe enorm uitgestrekt hij is. Mijn verrekijker geeft een beeldveld van 4,4 graden en met een grootte aan de hemel van het Andromedastelsel van ruim 3 graden past hij dus net in het beeldveld. Ik ben en was helemaal overdonderd moet ik zeggen.
M33 daaronder is ook te zien. Hij is wel groot en wat rond/ovaal en er zijn ook wat verdikkingen, wat structuur te zien al blijft hij wat vaag.
Dan komt gisteravond. Weer een berichtje van Michaël, hij heeft M81 en M82 met de bino gezien. Dat wil ik ook! Dus gewapend met de verrekijker maar weer naar buiten en op de ligstoel aan het speuren naar deze stelsels. En ja hoor het lukte.  
M81 is gemakkelijk te zien. Aardig rond, M 82 ging ook wel, maar toen ik perifeer keek werd ik helemaal blij. Heel goed zichtbaar deze smalle streep van het stelsel.
Misschien is dit verslagje voor velen een open deur, maar voor mij is het eigelijk een nieuwe ervaring om Messier-objecten met de bino te zien en laten we eerlijk zijn, meer grab and go als een verrekijker is er gewoon niet. Is het helder en heb je zin, bino pakken, doppen eraf, in de tuinstoel liggen en kijken maar!
Speciaal wil ik ook nog Kembles Cascade noemen. Een open sterrenhoop/asterisme die vooral in de verrekijker zo'n geweldig beeld geeft. Een waterval aan heldere sterren, die naar beneden toe uitloopt in een "waterplas" van sterretjes. Heb je dan ook nog een telescoop erbij dan zit daaronder ook nog weer een planetaire nevel (NGC 1501), een heel mooi "kijk"-gebied daar.

Zo dat was het eerst even en nu hoop ik op een helder weekend om dan lekker weer het grote geschut in te zetten.